Winteren
1 minuut leestijd
Eindelijk mag ik.
De kussens in de zetel opkloppen en me er rijkelijk in neervleien, wollen dekentje tot aan mijn kin.
Ik neem de bovenste roman van de stapel. Met zijn 600 pagina’s wintervolume bedelft hij de andere boeken. Ik lees verder waar ik gisteren gebleven was. Trouwe wachters zijn dat toch, boeken.
De kachel gloeit. Ik hou van de warmte die echte vlammen onstuimig met me delen. Ik bloos er zo heerlijk van.
Enkele uren later rol ik uit de zetel. Ik laat de afdruk van mijn vermoeide lichaam achter in de kussens. Zo kan ik er de volgende dag naar kijken, terwijl ik mijn ongemak weg adem. Het lukt me nog niet helemaal: het niets moeten, het mogen.
Ik kan een hele winter lang oefenen.





